آشنایی با تلسکوپ های شکستنی و بازتابی
اولین تلسکوپ ها در اوایل قرن 16 میلادی ساخته شدند. آنها از نوع تلسکوپ های شکستی بودند که برای جمع آوری نور، در آن عدسی کار می گذاشتند. در سال 1671، اسحاق نیوتن اولین تلسکوپ بازتابی را ساخت. در این تلسکوپ برای جمع آوری نور از آینه استفاده شده بود.
عدسی بزرگ جلوی تلسکوپ شکستی را «عدسی چشمی» می نامند. این عدسی پرتوهای نور را جمع کرده و آن ها را شکسته و بر می گرداند تا تصویر در داخل تلسکوپ تشکیل شود.

1- تلسکوپ بازتابی
آینه کوچک مسطح نورهای جمع آوری شده را به کنار تلسکوپ باز می تاباند. تصویر روی آینه مسطح تشکیل می شود که می توان آن را از طریق قطعه چشمی دید. این نوع بازتاب را بر اساس نام مخترع آن، «تمرکز نیوتنی» می نامند.

برای درک بهتر مطلب به تصاویر زیر دقت کنید.

2- تلسکوپ شکستی
تصویر زیر مسیر پرتوهای نور در تلسکوپ را نشان می دهد. عدسی انتهایی «قطعه چشمی» نامیده می شود. این قطعه تصویر تشکیل شده را بزرگنمایی می کند تا ستاره شناسان موضوع را بهتر بررسی کنند.
از زمانی که گالیله تلسکوپ خویش را در سال 1609 به طرف آسمان نشانه گرفت، ستاره شناسان ابزارهای مطالعه آسمان را پیشرفته تر کرده اند. امروزه اغلب تلسکوپ های بزرگ در حقیقت اَبَر دوربین هستند، زیرا فیلم در مقایسه با چشمان انسان نسبت به نور ضعیف حساسیت بیشتری دارد.
در حال حاضر تجهیزات پیشرفته ای وجود دارند که ضعیف ترین نورهای ستاره ای را به تصویری روشن و شفاف تبدیل می کنند. ستاره ها نه تنها نور مرئی منتشر می کنند، بلکه امواج رادیویی و امواج دیگری که برای چشم انسان قابل دیدن نیست در فضا می پراکنند. برای ثبت و عکسبرداری از این امواج از روش های ویژه ای استفاده می شود.

تا سال 1992 بزرگترین تلسکوپ نوری (بصری) جهان یک تلسکوپ بازتابی به قطر 6 متر بود که در روسیه قرار داشت. این تلسکوپ می تواند نور ستاره ای را که 10000 میلیون مرتبه ضعیف تر از نور روشن ترین ستاره در آسمان است، جمع آوری کند. همچنین می تواند نور شمعی واقعی در 25000 کیلومتری را ردیابی کند.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا