اولین اتو برقی کی ساخته شده؟
اگر در بخش مهارت ها- ابزار و قطعات، درباره اتو خوانده باشید، می دانید که اتوهایی که امروزه استفاده می کنیم چه راه طولانی ای را پشت سر گذاشته اند تا به این شکل تبدیل شده اند.
در گذشته هر کسی اتو نداشت و اتو به هر شکلی که بود تنها وسیله ای برای ثروتمندان بود و فقط آنها بودند که لباس هایی صاف و اتو کشیده می پوشیدند. علاوه بر این اتو کردن یک کار کاملاً تخصصی بود و برای این کار افرادی آموزش می دیدند و ثروتمندان آنها را استخدام می کردند.
در گذشته اتو فقط برای صاف کردن لباس استفاده نمی شد بلکه گاهی از آن برای خشک کردن و از بین بردن کپک لباس استفاده می کردند.
*برای اولین بار 400 سال قبل از میلاد یونانی ها از اتو برای پلیسه کردن لباس استفاده می کردند. این اتو شبیه یک غلطک بود که گرم می شدن و روی خطوط تعیین شده روی لباس کشیده می شد.
*پس از یونانی ها، رومی ها وسیله به جای اتو داشتند که مثل پرس کار می کرد، دو تخته چوبی صاف بود که بین آچاری چوبی قرار می گرفت و پارچه را بین آن می گذاشتند و سپس آچار می پیچانیدند و پارچه یبین دو تخته صاف می شد.
*چینی ها اتویی مانند ماهیتابه داشتند که آن را روی آتش گرم می کردند و روی لباس می کشیدند.
*وایکینگ ها هم اتوهای ساده ای از جنس شیشه داشتند که آن را گرم می کردند و روی لباس می کشیدند.
اما اتوهایی که حداقل از نظر شکل ظاهر مثل اتوهای امروزی باشند، از قرن چهاردهم و توسط اروپایی ها به کار گرفته شد.
همان طور که در بخش ابزار و قطعات خواندید، اتوهای اولیه را باید در آتش قرار می دادند تا گرم شود و پس از مدتی (حدود 100 سال) محفظه ای برای این اتوها قرار داده شد که داخل آن ذغال یا آجر و حتی فلز داغ می ریختند و با گرمای آن لباس را اتو می کردند.
سیر تحول اتو از اتوهای ذغالی به گازی و روغن سوز و ... ادامه داشت تا اینکه برای اولین بار در سال1882 اولین اتوی برقی اختراع و به نام «هنری دبیلو سیلی» ثبت شد. سیم این اتو قابل جدا شدن بود. اتو روی یک پایه قرار می گرفت، سیم به آن وصل می شد و آرام آرام گرم می شد. همین آرام گرم شدن و سپس زود سرد شدن مشکل اساسی این اتو بود.
کم کم اتو به وسیله ای ضروری هر خانه ای تبدیل می شد و لازم بود که تغییراتی در آن اتفاق بیفتد.
«جوزف مایر» در سال 1920 توانست بر روی اتو ترموستات نصب کند. ترموستات کمک می کرد که اتو وقتی که کاملاً گرم شد خاموش شود. همه این اتوها در نوع خود مشکلاتی داشتند و تغییرات ادامه داشت تا اینکه اولین اتوی موفق بی سیم با ترموستات در سال 1984 ساخته شد.
در سال 1926 «شرکت الدک» اولین اتوی بخار را ساخت. قبل از این برای بهتر صاف شدن لباس یا باید روی آن آب می ریخت یا تا قل از آنکه کاملاً خشک شود و در حالت تری آن را اتو می کشید. اتوی بخار شرکت الدک یک محفظه برای آب داشت که به بخار تبدیل می شد و از راه حفره های کوچک کف اتو به لباس می رسید.
این نوع اتو مورد استقبال قرار نگرفت؛ چون پس از مدتی کف اتو به خاطر آب و بخار زنگ می زد.
در سال 1938 «ادوارد شرایر» آلیاژی برای کف اتو تولید کرد که با کمک آن اتو زنگ نمی زد و آب چکه نمی کرد.
پس از این اتو، اتوهایی ساخته شد که دو گزینه را همزمان داشتند؛ یعنی تا پیش از این مردم یا باید اتوی خشک تهیه می کردند یا اتوی بخار، اما در سال 1950 اتوهایی ساخته شد که می شد یکی از حالت های خشک یا بخار را انتخاب کرد.
اتوهایی که علاوه بر خشک و بخار، درجه حرارت خودکار هم داشتند در سال 1984 روانه بازارشدند.
اما اتوهای امروزی که پوشش نچسب، درجه تنظیم حرارت، محفظه آب، بخار، آب پاش و .... داشته باشند، برای اولین بار در سال 1995 به بازار عرضه شدند.
تا امروز هم اتوها تغییرات زیادی کردند و انتظار می رود که این تغییرات باز هم ادامه داشته باشد.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا