زندگی نامه حافظ
شمس الدين محمد ملقب به لسان الغيب غزل سرای بزرگ و نامی ايران در آغاز سده هشتم هجری در شیراز پا به عرصه وجود نهاد. حافظ سال ها در پیشگاه استادان ادب فارسی و عربی و سرآمد تفسیر قرآن و حکمت و کلام اسلامی، حضور داشته و با توانیی های خود و هوش و استعداد شگرف ، قرآن کریم را با چهارده روایت آن از بر کرده، تخلّص شاعرانه خود را به همین مناسبت حافظ برگزیده و از کلام خدا نکته ها آموخته و گفته است. حافظ در شیوه شاعری به خواجوی کرمانی شباهت زیادی دارد و نیز توانسته بر شاعران بسیاری پس از خود تأثیر بگذارد. علاوه بر این با اینکه حافظ به سبک عراقی شعر می گفته اما به دلیل ویژگی های شعری، او را پایه گذار سبک هندی می دانند.
علاوه بر ایران، شعر حافظ توانسته مورد توجه مردم کشورهای دیگر و شاعران و ادیبان سرزمین های دیگر قرار بگیرد. در این مورد می توان به سودی بسنوی، سروری، شمعی و سید محمد قونیوی اشاره کرد که جز بزرگترین شارحان (شرح دهندگان) ترک زبان دیوان حافظ هستند. بیشتر شارحان و نقدنویسان دیوان حافظ از شبه قاره هند هستند.
پژوهشگران عرب زبان نیز تحقیقات و پژوهش های بسیاری درباره حافظ انجام داده اند که از مهم ترین آنها می توان به «حافظ الشیرازی شاعر الغناء والغزل فی ایران» نوشته ابراهیم امین الشورابی المصری اشاره کرد که ضمن پرداختن به اندیشه و شعر حافظ، غزل یوسف گمگشته را نیز به عربی ترجمه کرده است. علاوه بر ترجمه های زیادی به زبان های لاتین و انگلیسی و . . . از دیوان حافظ صورت گرفته است. اما بزرگترین تأثیرگذاری حافظ بر گوته است. گوته آنچنان شیفته ذهن، اندیشه و شعر حافظ شده که بخشی از مهمترین اثرش را به نام «حافظ نامه» قرار داده است و در بخش های بسیاری از آثارش به مدح حافظ پرداخته است. نیچه نیز در دیوان «اندرزها و حکمت ها» شعری را به نام «به حافظ» به او تقدیم کرده است.
پس از وفات حافظ شخصی به نام محمد گلندام اشعار وی را جمع آوری كرد. حافظ علاوه بر غزل هايش رباعی، ساقی نامه و مثنوی نيز دارد ولی شهرتش به خاطر غزل های پرارزش اوست. دیوان حافظ مشتمل بر حدود ۵۰۰ غزل، چند قصیده، دو مثنوی، چندین قطعه و تعدادی رباعی است. بهترین تصحیحی که از دیوان او وجود دارد، تصحیح دکتر قاسم غنی است. وفات وی در سال 792 يا 791 اتفاق افتاد و آرامگاه او در حافظیه شیراز قرار دارد که هر سال تعداد زیادی از شعر دوستان و علاقه مندان به حافظ به زیارت وی می روند. حافظ به دلیل اینکه حافظ قرآن بوده و در شعرش اشارات قرآنی زیادی دیده می شود مورد احترام و حافظ اسرار مردم است. در ایران روز بیستم مهرماه روز بزرگداشت حافظ است و جشن ها و برنامه های ملی و بین المللی زیادی با موضوع حافظ و حافظ شناسی برگزار می شود.

«رباعی»
جـز نقش تو د ر نظـر نیا مد ما را
جـز کوی تو رهگذر نیا مد ما را
خواب ار چه خوش آمد همه را در عهدت
حقا که به چشـم در نیا مد ما را

«غزل »
جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد
با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد
هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد
سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد
چنگ خمیده قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد
ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد
احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد
گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سر بریده بند زبان ندارد
کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

«قطعه»
ساقیـا پیمانه پر کن زانکه صاحب مجلست
آرزو می‌بخشد و اسـرار می ‌دارد نگاه
جنت نقد است اینجا عیش و عشرت تازه کن
زا نکه در جنت خـدا بر بنـده ننویسد گناه
دوستداران دوست کا مند و حـریفان با ادب
پیشکـاران نیکنام و صف‌نشینـان نیکخواه
ساز چنگ آهنگ عشرت، صحن مجلس جای رقص
خال جـانان دانهٔ دل ، زلف سـاقی دام راه
دور از این بهتر نباشد ساقیـا عشرت گزین
حـال از این خوشتـر نباشد حافظـا ساغر بخواه

«مثنوی»
الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
بیا تا حـال یکدیگر بدانیم
مـرـاد هم بجوییم ار توانیـم
که می‌بینم که این دشت مشوش
چـرا گاهی ندارد خـرم و خوش
که خواهد شد بگویید ای رفیقـان
رفیق بی کسان یار غـریبان
مگـر خضر مبـارک پی در آید
ز یمن همتش کـاری گشاید
مگـر وقت وفـا پروردن آمد
که فـالم لا تذرنی فـردا آمد
چنینم هست یاد از پیـر دانا
فـراموشم نشد، هـرگز همانا . . . . .
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا