ت (2)
ترکه/ تَرِکه:
«ترکه» با فتح اول و سکون دوم به معنای «شاخه ی باریک و درازِ بریده از درخت» است و «تَرِکه» به فتح اول و کسر دوم به معنی «اموال بازمانده از مُرده» و «میراث» است. در هنگام خواندن متون و نوشتن به معنای جمله توجه کنید.

تزویج/ ازدواج:
به جمله های زیر دقت کنید:
«حضرت رسول (ص) حضرت فاطمه را به حضرت علی تزویج کرد.» / «حضرت علی با حضرت فاطمه ازدواج کرد.»
«تزویج» به معنای «به همسری دادن» و «ازدواج» به معنای «پیمان بستن یک زن و مرد به ‌صورت رسمی و دینی برای زندگی مشترک» است. همان طور که دیدید معنای این دو کلمه با هم متفاوت است و نباید به جای یکدیگر استفاده شود.

تَسَرّی:
این کلمه عربی است و به معنای «خود را شجاع نشان دادن» و «ابراز شجاعت کردن» است. البته در چند دهه اخیر در فارسی این واژه در معنای «سرایت دادن» و «سرایت کردن» به کار رفته و بهتر است در هنگام گفتگو یا نوشتن این واژه را در معنای صحیح آن استفاده کنیم.

تشت/ طشت:
«تشت» واژه ی فارسی است و «طشت» معرب آن است که در در متون قدیم به کار می رفته. هر دو صورت آن صحیح است اما بهتر است شکل فارسی آن استفاده شود.

تُشک/ تُوشک/ دُشک/ دُوشک:
به معنی «زیر انداز رختخواب» است. این واژه در اصل ترکی است و هر 4 صورت آن در فارسی صحیح است اما واژه «تُشک» رایج تر است.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا