ت (6)
تماشا:
می دانید که ما این کلمه را در معنای «نگاه کردن» به کار می بریم، اما باید بدانید در اصل تماشا به معنای «قدم زدن» است و در آثار ادبی از جمله بوستان سعدی به معنای «گردش و تفرج» به کار رفته است. اما همین معنا هم کم کم تغیرر کرد و جای خود را به «نگاه کردن و نظاره کردن» داد.
حال با این معنا، باید بدانیم که کلمه «تماشایی» به معنی «در خور تماشا» است و اگر این کلمه را در معنای «بیننده» و «تماشا کننده» به کار ببرند، اشتباه است.

تمامت/ تمامیت:
در زبان عربی تمامت مصدر و به معنای «تمام کردن و کامل کردن» است. اما در زبان فارسی و در متون قدیم این کلمات به عنوان قید و به معنای «همه» به کار می رفت، که البته امروزه کاربردی ندارد. اما نباید این کلمه را با تمامیت، اشتباه بگیرید، چون تمامیت به معنای «کامل بودن» است. این واژه بیشتر در متن های سیاسی و حقوقی به کار می رود و احتمالاً آن را در ترکیب «تمامیت ارضی» دیده اید.


تن آسانی/ تن آسایی:
در همه متون معتبر واژه تن آسانی آمده و صحیح است و واژه تن آسایی دیده نشده. اما برخلاف اینکه در اکثر متون تن آسانی را به معنای «تن پروری و تنبلی» به کار برده اند، باید بدانید معنای صحیح این کلمه «آسودگی جسمانی و مادی، رفاه» و «خوشی و خوشگذرانی» است.


تنبور/ طنبور:
تنبور یکی از آلات موسیقی است که در عربی به شکل «طنبور» و در فارسی به شکل «تنبور» نوشته می شود. در متون قدیم هر دو صورت آن وجود دارد، امام بهتر است ما از شکل فارسی آن استفاده کنیم.

تنبیه:
در عربی به معنای «هشیار کردن و هشدار دادن» است. در متون فارسی قدیم هم در همین معنا به کار رفته. اما امروزه در معنای «توبیخ کردن، شماتت، گوشمالی، و حتی کتک زدن» به کار می رود و به علت کثرت استفاده صحیح است.

تنظیف/ تنزیب:
تنظیف به معنی «پاکیزگی و پاکیزه کردن» است و تنزیب به معنای «پارچه ی ناز و سفید است که با آن لباس می دوزند» و امروزه این واژه به معنای «پارچه و نوار زخم بندی» به کار می رود که صحیح است. پس باید دقت نمود، این دو واژه را به جای هم به کار نبرد.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا