راگبی
راگبی یا راگبی فوتبال به طور کلی همه ورزش‌هایی را در برمی‌گیرد که از نوعی فوتبال ریشه گرفته‌اند. یعنی: راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، و فوتبال کانادایی. البته امروزه راگبی فقط به همان دو ورزش اول گفته می‌شود.
در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشت و به دور زمین دوید و این سرآغاز ورزش راگبی شد. پس از آن مسئولان مدرسه با تغییراتی در فوتبال ورزش جدیدی را ایجاد کردند که به نام «راگبی» معروف شد. یکی دیگر از ورزش هایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب اسکاتلند) بازی می‌شد. در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کنند، دروازه‌هایی که چندین کیلومتر از هم فاصله دارند. راگبی یک ورزش گروهی است و در یک زمین مستطیل شکل با دروازه های H شکل در دو طرف زمین و با یک توپ بیضی بازی می شود. در راگبی دو گروه در طول دو نیمه 40 دقیقه ای با هم بازی می کنند، بین دو نیمه استراحت 10 دقیقه ای نیز وجود دارد. البته برای رده سنی زیر 19 سال زمان مسابقه 70 دقیقه درنظر گرفته شده است.
هدف راگبی رساندن توپ به دروازه حریف و کسب امتیاز است آن هم به دو روش: اگر توپ به محوطه دروازه تیم حریف برسد 5 امتیاز دارد و اگر از دروازه بگذرد به شرط داشتن یکی از سه شرط زیر امتیاز می گیرد. اگر توپ قبل از رسیدن به دروازه زمین را لمس کرده باشد 3 امتیاز، اگر توپ با پنالتی گل شده باشد 3 امتیاز و اگر جایزه باشد 2 امتیاز دارد. در راگبی اگر تیمی با روش اول (گذاشتن توپ در محوطه دروازه حریف) گل زده باشد از داور یک جایزه دریافت می کند که در صورت گل شدن این جایزه 2 امتیاز دریافت می کنند.
نکته جالبی که درباره راگبی وجود دارد قانون پاس دادن توپ است. در این ورزش نمی توان توپ را با دست به جلو پاس داد بلکه فقط می توان به طرفین یا عقب فرستاد. پاس به جلو با پا ممکن است که البته بعد از آن دیگر نمی توان توپ را پاس داد به همین خاطر اگر بازیکنی با داشتن توپ به سمت دروازه حریف برود بازیکنان هم تیمی اش که به دروازه نزدیکترند نمی توانند به او کمکی بکنند چون در هر صورت (پاس توپ با دست به جلو یا پاس، بعد از شوت توپ با پا) آفساید محسوب می شود. در طول این مسابقه بازیکنان هر تیم تلاش می کنند تا توپ را به دروازه حریف برسانند و بازیکنان تیم مقابل برای گرفتن توپ و انداختن بازیکن به روی زمین سعی می کنند. در این شرایط بازیکن توپ به دست تنها دو را دارد یا توپ را پاس دهد و یا آن را رها کند.

زمین مسابقه ۱۰۰ متر طول و ۷۰ متر عرض دارد و محوطه گل یعنی زمین آن سوی خط عرضی هم حداقل ۱۰ و حداکثر ۲۲ متر است. تیرهای دروازه در مرکز محوطه گل حریف قرار می‌گیرند و ۵٫۶ متر از هم فاصله و تیرک افقی در ارتفاع ۳ متری آنها قرار می‌گیرد. ارتفاع تیرک‌های عمودی بایستی بیش از ۴٫۳ متر باشد؛ و به این ترتیب دروازه شکل H پیدا می‌کند. توپ نیز باید طول 28 سانتی متری و وزن 410 تا 460 گرمی داشته باشد. البته توضیحات ما تنها برای آشنایی شما با ویژگی های کلی راگبی بود چون این ورزش در انواع مختلف خود ویژگی های متفاوتی دارد.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:

نظرات کاربران
نظرات کاربران
13/آذر/1394
بددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

کانون ارتباطات و تبلیغات فرا