چوگان
چوگان یکی از ورزش های کهن ایرانی است که امروزه رواج جهانی پیدا کرده است. این بازی در گذشته مخصوص شاهان بوده و به همین دلیل به عنوان «بازی شاهان» نیز شناخته می شود. در ابتدا چوگان تنها در امور جنگی و نظامی کاربرد داشت و در واقع سربازان و نظامیان مهارت های خود را در فنون جنگی و اسب سواری به نمایش می گذاشتند، اما کم کم به بازی و ورزش تغییر کرد. این بازی سابقه های طولانی در ایران دارد و از حدود 600 سال قبل از میلاد تا پایان دوره صفویه رواج داشته است. از میان شاهان صفی شاه عباس به این ورزش اهمیت زیادی می داد و به همین دلیل میدان نقش جهان اصفهان را برای این ورزش ساخت و تا سال ها در این میدان چوگان برگزار می شد. البته در دوره قاجار و پهلوی نیز بازی انجام می شده اما افول این ورزش پس از انقراض صفویه بوده است.
طول و عرض زمین چوگان به ترتیب ۲۷۴ و ۱۴۵ متر و طول دروازه 7 متر است. به طور معمول چوگان در شش مرحله هفت دقیقه ای بازی می شود و بین هر مرحله زمان مختصری برای استراحت در نظر گرفته می شود، به هر مرحله از چوگان «چوکه» می گویند. تیم چوگان چهار نفره است، نفر اول و دوم مهاجم اند البته نفر دوم بیشتر کار دفاع را انجام می دهد نفر سوم که بهترین عضو تیم است وظیفه دفع دفاع تیم مقابل و تبدیل دفاع به ضد حمله را دارد و نفر چهارم وظیفه دارد توپ را از دروازه دور نگه دارد.
در این بازی هماهنگی اسب و سوار اهمیت زیادی دارد و باید اسب سوار بتواند بین حرکت خود و اسبش توازن و هماهنگی برقرار کند. در این بازی برای تسلط بهتر بر توپ از اسب های کوتاه قد استفاده می شود. «پونی ها» بهترین نوع اسب برای چوکان هستند. در چوگان اعضای تیم تلاش می کنند تا توپ را از دروازه حریف بگذرانند و در صورتی برای آنها امتیاز در نظر گرفته می شود که توپ کاملاً از خط دروازه عبور کند و داور این نکته را تأیید کند در غیر این صورت امتیازی محاسبه نمی شود.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا