پارکور
توجه توجه
دوستان عزیز شما با مطالعه این مقاله، صرفاً از جهت تئوری با یک رشته وزرشی آشنا می شوید. پس تا زمانی که به صورت عملی و کاملاً تخصصی و کارشناسی شده و زیر نظر مربی مجرب با این رشته آشنا نشده اید، به هیچ وجه تمرینات نام برده شده را انجام ندهید.
با تشکر


از زمانی که انسان پا به عرصه حیات گذاشت، «پارکور» وجود داشته است؛ چون این رشته صرفاً یک رشته ورزشی نیست بلکه راه هایی است که انسان ها برای گذشتن از موانع پیدا می کردند.
«پارکور یعنی عبور از موانع در سریع ترین زمان ممکن با استفاده از آسان ترین و ساده ترین شیوه ی حرکتی و کمترین انرژی مصرفی بدن از یک مبدا به مقصد.» در پارکور مبدأ و مقصد نباید تعیین شده باشد، در واقع کسی که در پارکور فعالیت می کند باید در حین تمرینات بدون برنامه ریزی و شناسایی مسیر، شروع به حرکت کند تا بتواند به درستی در مواجه با موانع عمل کند. در پارکور دنبال موانع نمی گردیم و مبدا و مقصد اصلاً تعیین و تعریف شده نیست.
پارکور را با حرکات آکروباتیک، مسابقه و کل کل های خیابانی، بدل کاری، رقص، حرکات ناگهانی و بدون توجه به عواقب آن و پرش‌ های بلند بدون دلیل، حرکت‌ های دلخواه اشتباه نگیرید. پارکور مجموعه ‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است.
به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌ شود. اگر یک تراسور را در بیابانی که هیچ مانعی ندارد قرار دهند، او باید با خلاقیت خود، موانعی ایجاد کند. یک تراسور موفق حتی اگر به صورت مشهور نتواند مانع ایجاد کند باید بتواند به گونه ای حرکت کند که گویا موانعی در مسیرش وجود دارد.
برخلاف وزرش های دیگر و با توجه به اینکه تلاش های زیادی صورت گرفته اما پارکور، زمین یا سالن مخصوص پارکور ندارد، بلکه تراسورها در محیط های شهری، ساختمان های رها شده، پارک ها و . . . تمرین می کنند و البته این امر علاوه بر خطراتی که دارد ممکن است تجاوز به حریم شخصی افراد و . . . شود.
همچنین پارکور لباس و تجهیزات خاصی هم ندارد. تراسورها با لباس های معمولی یا لباس های ورزشی ساده تمرین می کنند. البته کفش ها بهتر است سبک و با چسبندگی بالا باشد.
بعضی از تراسورها برای محافظت از مچ بند، دستکش نازک و .... استفاده می کنند، البته دستکش به هر شکل و مدل که باشد چسبندگی دست را کم می کند.

اما پارکور چگونه شکل گرفت؟
اولین بار در جنگ ویتنام یک سرباز فرانسوی به نام «دیموند بل» این ورزش را به عنوان راه هایی مناسب برای تعقیب و گریز و فرار طراحی کرد، البته در آن زمان یک ورزش نبود و تنها یک تاکتیک جنگی و دفاعی محسوب می شد. اما بعد از دیموند، فرزندش «دیوید بل» سال ها تلاش کرد و تمرینات و تکنیک های پدرش را به عنوان یک ورزش تدوین کرد و همراه دوستش «سباستین فوکان» با تمرین و پشتکار این ورزش را تکمیل و نام «پارکور» را برای آن انتخاب کرد.

در تصاویر زیر، جدولی را می بینید که نام و توضیح کوتاهی درباره تمرینات این ورزش در آن ذکر شده است.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا