تنبک
یکی از انواع سازهای قدیمی ایرانی «تنبک» است. این ساز، یکی از سازهای کوبه ای و در طول سال ها با نام های تنبک، دمبک، دندونک و ضرب شناخته می شده. گفته می شود قدمت این ساز به اندازه تمدن های کهن ایران است و ردپای آن در تمدن «عیلامی» و آثار به جا مانده از دوران اشکانیان، ساسانیان، هخامنشیان و .... دیده اند.
تنبک جز سازهای جام شکل است و از بخش های پوست، دهانه ی بزرگ، تنه، پا، گلویی (نفیر)، دهانه ی کوچک (کالیبر) تشکیل شده است. بدنه ی تنبک در گذشته از چوب، سفال و فلز ساخته می شده، اما بدنه ی تنبک های امروزی همه از چوب است. یک ساز خوب بدنه یکدست و بدون گره ای دارد، اگر چوبی که برای ساخت تنبک استفاده می شود چند تکه و گره دار باشد، موقع پوست اندازی دچار ترک می شود.
وجه تسمیه تنبک به خاطر تکنیک های نوازندگی این ساز است، همانطور که در تصویر می بینید، در این ساز از تکنیک‌ هایی به نام ‌های «تُم»، «بک»، «پلنگ» و «ریز» استفاده می شود.
از هنرمندان مشهور این ساز می توان به ابوالحسن صبا، عبدالله دوامی، داریوش رفیعی، همایون شجریان و .... اشاره کرد.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا