هنر پنجم- موسیقی- موسیقی ایرانی
موسیقی ایرانی - بخش اول
دستگاه های موسیقی ایرانی عبارتند از مجموعه ای از چند نغمه یا گوشه متداول، که هر کدام به تناسب نسبت های موجود میان نت های آنها، در قالب واحدی دسته بندی می شوند؛ گوشه هایی که ویژگی های مشترکی داشته باشند در گروهی واحد قرار می گیرند که دستگاه نامیده می شود. مانند: دستگاه شور، دستگاه همایون و... و حالا گوشه چیست؟
گوشه در موسیقی ایرانی
جمله و قالب آهنگینی که دارای ساختاری مستقل و نمادین است «گوشه» نامیده می شود. گوشه کوچکترین عضو ردیف موسیقی ایرانی است. گوشه آهنگی است که در فاصله 1 دانگ (4 نت) یا یک پنجم ادا میشود و معمولاً بیشتر از 5 نت نمی شود. گوشه ها معمولاً دارای قسمت های مختلف مقدمه، شعر تحریر و فرود است البته بعضی از گوشه ها ممکن است فاقد یکی از این ارکان باشند.
همان طور که گفتیم، در موسیقی دستگاهی ایران، هر دستگاه شامل چند «گوشه» است. به طرز قرار گرفتن گوشه ها و نغمات موسیقی، «ردیف» گویند. این گوشه ها از پائین به بالا (از محدوده صدای بم به سمت محدوده صدای زیر)، پشت سر هم چیده می شوند. آهنگی که وسعت صوتی اش از همه پائین تر(بم تر) است معمولاً به عنوان اولین آهنگ قرار می گیرد و «درآمد» نامیده می شود. گوشه های دیگر هر کدام به ترتیب محدوده صوتی، در دنباله درآمد قرار میگرند و به ترتیب ردیف می شوند و به این طریق «دستگاه» یا «مقام» را به وجود می آورند. دستگاه موسیقی یک نظام طبقه بندی گوشه ها براساس تناسبات میان آنها است، در واقع ارتباط و شباهت های میان گوشه و ردیف است که یک دستگاه را بوجود می آورد. معنای دستگاه چیزی شبیه به معنی سبک در داستان نویسی است. دستگاه های موسیقی را شخص خاصی ایجاد نکرده بلکه سلیقه مردم بوده که با عث شده شیوه های مختلف موسیقی به عنوان دستگاه های مختلف شناخته شوند.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا