گوشه در موسیقی ایرانی (2)
کوچک ترین عضو یک ردیف موسیقی، گوشه نامیده می شود. گوشه قطعه و قسمتی از ملودی های خاص است که در کنار هم یک ردیف را تشکیل می دهند. گوشه در فاصله 1 دانگ (4 نت) یا یک پنجم ادا می شود و معمولاً بیشتر از 5 نت نمی شود. گوشه قسمت های مختلفی مانند مقدمه، شعر تحریر و فرود دارد، البته لزوما نباید تمامی این بخش ها وجود داشته باشد و می توان بعضی از آنها در یک گوشه وجود نداشته باشد.
بعضی از گوشه ها از نظر ریتم و ملودی شباهت هایی به هم دارند و جداسازی آنها با حالت های بسیار ظریف، حرکتی تند و یا کشش های ویژه ممکن است و تنها نوازنده ها و خواننده های مجرب می توانند این کار را انجام دهند.
در یک دستگاه ممکن است گوشه ها گام های هماهنگ یا متفاوتی داشته باشند. در ردیف نوازی، گوشه ها به ترتیب از درجات پایین گام شروع شده و طبق یک روند منظم به تدریج اوج گرفته و دوباره به گام اصلی دستگاه بازگشت می کنند.
هر گوشه براساس گام و یا حالت و یا نتشاهدی که دارند، حالت خاصی از احساسات را تداعی می کند. البته گاهی ممکن است گوشه هایی با حالات یکسان وجود داشته باشد که این گوشه های یکسان به «مرکب نوازی» کمک می کند. یعنی در حین اجرای یک دستگاه، با رسیدن به گوشه های مشابه و یکسان می توان دستگاه را تغییر داد.
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا