تقسیم بندی و نامگذاری گوشه ها
گوشه ها از نظر علمی به دو گروه «در مایه» و «فرمایه» تقسیم می شود.
اگر گوشه ای از نظر فواصل با دستگاه یا مقام خود مشابهت هایی داشته باشد، آن را «در مایه» و اگر به علت پیدا کردن یک یا دو علامت عرضی ( بمل، بکار، دیز، کرن) با دستگاه خود تفاوت داشته باشد «فر مایه» می گویند. به عنوان مثال گوشه حجاز در دستگاه ابو عطا و یا گوشه فیلی در دستگاه ماهور با دستگاه خود مشابهت دارند و به همین دلیل در مایه گفته می شوند اما گوشه شهناز در شور، دلکش در ماهور و حصار در چهارگاه با دستگاه خود متفاوت اند و بنابراین فرمایه گفته می شوند.
بهتر است بدانید تعداد گوشه ها در ردیف های مختلف متفاوت است مثلاً در ردیف زنده یاد میرزا عبداله300 عدد و در ردیف موسی معروفی 471 عدد گوشه دیده شده است.
اما وجه تسمیه گوشه ها هم جالب است. همان طور که می دانید حزین، بختیاری، چکاوک و . . . نام بعضی از گوشه های ایرانی است که با توجه به طبیعت، مکان جغرافیایی و . . . انتخاب شده اند.
«گوشه ها به دلایل مختلفی نامگذاری شده اند:

-گوشه ها ممکن است نام محل (زابل، شوشتری، گیلکی، عراق، بختیاری)
-نام مردان موسیقی (نی داود، جواد خانی، مهدی ضرابی، حسن موسی)
-توصیف طبیعت (سپهر، بحر نور، چکاوک، سارنج، نوروز عجم و عرب)
-توصیف عواطف و احساسات (حزین، مویه، راز و نیاز، سوز و گداز، جامه داران)
-و داستان های عشقی و ادبی (لیلی و مجنون، خسرو شیرین) باشند.»
ثبت نظر
نام و نام خانوادگی :
آدرس الکترونیکی:


کانون ارتباطات و تبلیغات فرا